ΕΔΩ......ΤΩΡΑ......

Κάθε φορά που περνάω σε ένα επόμενο στάδιο της ζωής μου, κάθε φορά που ανακαλύπτω έναν καινιούριο δρόμο δηλαδή, ένα καινούριο μονοπάτι, ανακαλύπτω ότι είναι σαν να ξαναρχίζω τα βήματα μου από την αρχή, σαν να μαθαίνω από την αρχή πως να πατάω το πέλμα μου, πως να στήνω το κορμί μου, πως να κινώ τα πόδια μου. Στο πρώτο μονοπάτι που περπάτησα, έμαθα να μπουσουλάω, 1... 2... 3... 4..., στο δεύτερο έμαθα να περπατώ υποστηριζόμενη, 2/1....2/2... 2/3... 2/4..... στο τρίτο έμαθα να κρατάω το βάρος μου, 3/1.... 3/2.... 3/3....3/4..... στο τέταρτο έμαθα να περπατώ πολυ άχαρα κ σκυμμένη μπροστά.... 4/1....4/2....4/3....4/4..... στο πέμτπο σήκωσα λίγο τε κεφάλι ....5/1...5/2....5/3....5/4.... στο επόμενο έμαθα να περπατώ επιτέλους 6/1....6/2....6/3....6/4..... σιγά σιγά μαθαίνω να περπατώ στην Άσφαλτο, στην Άμμο, στα Βότσαλα, στα Χαλίκια.....αυτό συνεχίζεται για πάντα... πάντα κάτι έχω να μάθω κι αν κάτι δεν έμαθα καλά, η ζωή μου ξαναφέρνει το ίδο μονοπάτι....ξανά κ ξανά μέχρι να το μάθω.
Αυτές οι διαδρομές είναι άπειρες, τα διαφορετικά μονοπάτια ατελείωτα, αυτά που έχω να μάθω από το καθένα είναι ανεκτίμητα. 

Κάποτε διάβασα κάτι και δεν το ξεχνώ....υπάρχουν πάντα τουλάχιστον δύο τρόποι να φτάσεις κάπου: ο ένας είναι μέσω  της απομόνωσης κι της συγκέντρωσης, κι ο άλλος είναι μέσα από τον καθημερινό πόνο. Οδηγούμαι στον δεύτερο άθελα μου, χωρίς να το κάνω επίτηδες, απλά κ μόνο από τ γεγονός ότι επιλέγω να ζω.
Θέλω να ζω το κάθετι που παρουσιάζεται στον δρόμο μου..... θέλω να το ζω ελεύθερα κ απεριόριστα...

Κάποτε βρέθηκα με έναν άνθρωπο στο γρασίδι και τον ρώτησα πως νιώθει εκεί που κάθεται....μου λέει ούτε το απολαμβάνω ούτε με δυσαρεστεί...είναι απλά αυτό που είναι....

Αυτό με έκανε να σκεφτώ ότι υπάρχουν φορές που τα λόγια ή η σκέψη εμποδίζουν το μονοπάτι που μας οδηγεί στη Ζωή.... όλα όσα υπάρχουν  γύρω μας υπάρχουν για να τα ζήσουμε, να τα βιώσουμε, να τα νιώσουμε, να τα ενσωματώσουμε, να μάθουμε από αυτά....υπάρχουν και μας υπενθυμίζουν ότι υπάρχουμε κι εμείς..... μέσα από το πόνο νιώθω τη ζωή, μέσα από τη ζωή τη χαρά, μέσα από τη χαρά τη λύπη, μέσα από τη λύπη βλέπω το σκοτάδι, χωρίς σκοτάδι δεν θα υπήρχε φως, χωρίς θάνατο δεν θα υπήρχε ζωή, χωρίς ζωή δεν θα υπήρχαμε εμείς. 

Σήμερα μαθαίνω να έχω το δικό μου ρυθμό (είναι σαν να περπατώ στην άμμο), μαθαίνω να στέκομαι και να αναπνέω χωρίς να βιάζομαι. Σήμερα είναι από τις μέρες που γίνεται ένα θαύμα, είναι από τις μέρες που αισθάνομαι ότι ακόμα κι αν περάσει μια μύγα από δίπλα μου, αυτό σημαίνει ότι κάτι άλλαξε, αν μη τι άλλο πέρασε μια μύγα από δίπλα μου.  

στέκομαι, αναπνέω κι απλά είμαι στη στιγμή.... στη μέση του μονοπατιού ή στην αρχή του ή ακόμα κ στο τέλος του δεν ξέρω..... σίγουρα είμαι κάπου... αυτό το κάπου είναι το ΕΔΩ κι αυτή η στιγμή το ΤΩΡΑ. Ευχαριστώ γι' αυτό. 

Λίγα λόγια για μένα

Η φωτογραφία μου
Σπούδασα ψυχολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική, στο τμήμα Φ.Π.Ψ. Πρόγραμμα Ψυχολογίας, από το οποίο αποφοίτησα το 2009. Το 2008 ξεκίνησα την εκπαίδευση μου στο κλασικό Ψυχόδραμα του Moreno στο Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτυξης της Προσωπικότητας (Ψ.Υ.Κ.Α.Π.) με κύριο εκπαιδευτή και επόπτη τον Κωνσταντίνο Λέτσιο. Τελείωσα την βασική εκπαίδευση το 2013. Παράλληλα εκπαιδεύτηκα στο Playback Theatre- αυτοσχέδιο θέατρο- μέσα από τη συμμετοχή μου στον θίασο “PlaybackGround”, ως ενεργό μέλος για τέσσερα χρόνια. Από το 2012 συντονίζω ομάδες εκπαίδευσης στο playback theatre που οργανώνονται στα πλαίσια του Ψ.Υ.Κ.Α.Π. και της Ψυχοκίνησης. Από το 2010 εργάζομαι ιδιωτικά ως ψυχολόγος κάνοντας ατομικές συνεδρίες, συντονίζω ομάδες ψυχοδράματος ιδιωτικά και σε συνεργασία με διάφορα πλαίσια, (ομάδα ατόμων με Σκλήρυνση κατά πλάκας, ομάδες ασθενών με καρκίνο, κ.α.), ενώ διατηρώ συνεργασία με το ΨΥ.Κ.Α.Π.. Από το 2014 ξεκίνησα μαζί με τη Δανάη Χορομίδου τη λειτουργία της Ψυχοκίνησης, ως κέντρο ψυχοθεραπείας, ψυχοδράματος και προσωπικής ανάπτυξης.