Ζωή.......Ψυχόδραμα........Ζωή

Ο ιππότης σήκωσε τους ώμους του και ρούφηξε το υγρό από το καλαμάκι, Οι πρώτες γουλιές του φάνηκαν πικρές. Οι επόμενες πιο ευχάριστες και οι τελευταίες νοστιμότατες. Γεμάτος ευγνωμοσύνη, ο ιππότης επέστρεψε το κύπελλο στο Μέρλιν...
-Τι είναι; ρώτησε ο ιππότης.
Ο Μέρλιν χαμογέλασε.
-Ζωή. απάντησε.
-Ζωή...;
-Ναι, είπε ο σοφός μάγος. Έτσι δεν είναι η ζωή...Στην αρχή πικρή κι όσο πιο πολύ τη δοκιμάζεις, τόσο πιο ευχάριστη σου φαίνεται..
Ο ιππότης κούνησε το κεφάλι του συγκατανεύονας.
-Κι οι τελευταίες γουλιές...πού να σ'τα λέω:νοστιμότατες!
-Αυτό έγινε όταν άρχισες ν'αποδέχεσαι αυτό που έπινες.
-Εννοείς, φαντάζομαι, ότι η ζωή είναι καλή όταν την αποδέχεσαι.., είπε ο ιππότης.


Απόσπασμα από το βιβλίο "ο ιπποτης με την σκουριασμένη πανοπλία" του Ρομπερτ Φίσερ

 

Πρόσφατα κατάλαβα ότι όσο μάχεσαι με κάτι σε μάχεται κι αυτό...έχετε παίξει ποτέ ξύλο για πλάκα με κάποιον φίλο? έχετα παρατηρήσει τι γίνεται όταν εκείνος μας πιάνει κι εμείς προσπαθούμε να τον αποφύγουμε ή να ξεφύγουμε? τελικά απλά τον κάνουμε να μας κρατήσει πιο δυνατά, να βάλει περισσότερη δύναμη.....αν εσύ θες να με κρατάς κι εγώ αντιστέκομαι, θα με κρατήσεις πιο δυνατά....είναι λογικό!

έτσι είναι κ με τον πόνο...με πονάει ναι αλλά όσο κάνω πως δεν τον βλέπω με πονάει πιο δυνατά μέχρι να τον δω........τωρα θα μου πείτε.....αν αποδεχτώ τον πόνο μου τι? θα ναι γλυκός (όπως η ζωή στο απόσπασμα)? όχι δεν θα ναι γλυκός αλλά τουλάχιστον δεν θα με μάχεται........ίσως κι αυτός να χρειάζεται λίγο χώρο να εκφραστεί....είναι κι αυτός ένα κομμάτι του εαυτού μου.......κι εγώ συνέχεια έχω τον εαυτό μου στην λογοκρισία, στην αυστηρότητα, στην κρίση.......στις ταμπέλες...."γιατί πονάς τώρα? κάνεις σαν μωρό! πάλι κλαις! πάλι γκρινιάζεις! πάλι αγχώνεσαι! πάλι έχεις ανάγκες!"....

μαθαίνω μέσα από το ψυχόδραμα να μπορώ να κοιτάω αυτά που με δυσκολεύουν, να μπορώ να στέκομαι μπροστά τους με τον πιο απλό τρόπο, να τους δίνω χώρο να εκφράζονται...........κι έτσι νιώθω ότι τα αποδέχομαι ως κομμάτια μου, αποδέχομαι τον εαυτό μου..........τελικά με αυτόν τον τρόπο μαθαίνω να αποδέχομαι τη ζωή, κι έτσι να ζω, να απολαμβάνω, να δίνομαι σε αυτήν και να παίρνω από αυτήν!!!!και μαθαίνοντας όλα αυτά μπορώ να συνυπάρξω μαζί σου, μπορώ να σε αγαπήσω χωρίς όρους, χωρίς αποδείξεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις........μπορώ να μας εμπιστευτώ.......μπορώ να οικοδομήσω......


ίσως η ζωή να είναι πράγματι καλή όταν την αποδέχεσαι........

Λίγα λόγια για μένα

Η φωτογραφία μου
Σπούδασα ψυχολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική, στο τμήμα Φ.Π.Ψ. Πρόγραμμα Ψυχολογίας, από το οποίο αποφοίτησα το 2009. Το 2008 ξεκίνησα την εκπαίδευση μου στο κλασικό Ψυχόδραμα του Moreno στο Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτυξης της Προσωπικότητας (Ψ.Υ.Κ.Α.Π.) με κύριο εκπαιδευτή και επόπτη τον Κωνσταντίνο Λέτσιο. Τελείωσα την βασική εκπαίδευση το 2013. Παράλληλα εκπαιδεύτηκα στο Playback Theatre- αυτοσχέδιο θέατρο- μέσα από τη συμμετοχή μου στον θίασο “PlaybackGround”, ως ενεργό μέλος για τέσσερα χρόνια. Από το 2012 συντονίζω ομάδες εκπαίδευσης στο playback theatre που οργανώνονται στα πλαίσια του Ψ.Υ.Κ.Α.Π. και της Ψυχοκίνησης. Από το 2010 εργάζομαι ιδιωτικά ως ψυχολόγος κάνοντας ατομικές συνεδρίες, συντονίζω ομάδες ψυχοδράματος ιδιωτικά και σε συνεργασία με διάφορα πλαίσια, (ομάδα ατόμων με Σκλήρυνση κατά πλάκας, ομάδες ασθενών με καρκίνο, κ.α.), ενώ διατηρώ συνεργασία με το ΨΥ.Κ.Α.Π.. Από το 2014 ξεκίνησα μαζί με τη Δανάη Χορομίδου τη λειτουργία της Ψυχοκίνησης, ως κέντρο ψυχοθεραπείας, ψυχοδράματος και προσωπικής ανάπτυξης.