Αναμονή


Η αναμονή είναι ένα τερατάκι άλλοτε πολύχρωμο, χαρούμενο, παιχνιδιάρικο, γελαστό κ άλλοτε τρομαχτικό, σκούρο, πονηρό κι έτοιμο για σκανδαλιές.........κάποιες φορές σε κάνει να χαίρεσαι και να χοροπηδάς, να ανυπομονείς και να ονειρεύεσαι και κάποιες φορές σε κάνει να αγχώνεσαι και να αδρανοποιείσαι, να αγωνιάς και να καταστροφολογείς...είτε έτσι είτε αλλιώς σε χτυπάει στο στομάχι.....
Χθές λοιπόν βρέθηκα άλλη μια φορά αντιμέτωπη με αυτό το τερατάκι. Αυτή τη φορά εγκαταστάθηκε για τα καλά στο στομάχι μου προκαλώντας μου ένα πόνο -όχι ανυπόφορο- αλλά ικανό να σου χαλάσει τη διάθεση και να σε αδρανοποιήσει.......προσπαθούσε μετα μανίας να ακουστεί....."Σταμάτα πια να αγχώνεσαι:'Οτι είναι να γίνει θα γίνει στην ώρα του.....εσύ μπορείς απλά να εστιάζεις στην κάθε στιγμή...." αλλά τίποτα.....ο εγκέφαλός μου και η ακοή μου ήταν εστιασμένα αλλού, σε εγρήγορση για σενάρια καταστροφολογίας....Οπως λέει κι ένα αγαπημένο τραγούδι Σώμα κι μυαλό που σε πάνε χώρια.....κάπως έτσι ήταν η κατάσταση....αφού λοιπόν κάθησα αρκετή ώρα μέσα σε αυτή, σκέφτηκα ότι όλα αυτά που μας συμβαίνουν είναι κατά βάση δικό μας δημιούργημα........το τερατάκι, ο πόνος στο στομάχι, η αίσθηση αναμονής, η αγωνία, το άγχος, η αισιοδοξία, η καταστροφολογία...αυτή η διάσπαση που ένιωσα μέσα μου.......αυτήν την διάσπαση ανάμεσα στο σώμα, το μυαλό και τα συναισθήματα είναι κάτι που προκαλούσα εγώ.......μόνο κ μόνο γιατί με κάποιο τρόπο έχουμε μάθει να ζούμε μέσα σε αυτή. Όλα γύρω μας είναι κάπως διασπασμένα....Άλλα λέμε, άλλα κάνουμε, άλλα εννοουμε, άλλα αισθανόμαστε, άλλα...άλλα......
Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που τις περισσότερες φορές μας αποτρέπει να ακούσουμε το μέσα μας και κυρίως τι είναι αυτό που μας αποτρέπει από το να εκφραστούμε?
χθες κατάφερα να έρθω πιο κοντά μου και να δωσω αξία σε αυτό το τερατάκι, να το κοιτάξω, να σταματήσω να το αποφεύγω, να προσπαθήσω να το καταλάβω......κατάφερα κι ως δια μαγείας το τερατάκι πήρε τον πόνο κι έφυγε, μαζί κι την αγωνία.......σήμερα όμως ξύπνησα κι το τερατάκι ήταν σε μια γωνιά του δωματίου κ με κοιτούσε.......γέλασα. και καταλήγω σήμερα στο ότι η ζωή (μου, για να μην γενικεύω) είναι ένας δρόμος κατά τη διάρκεια του οποίου θα χρειαστεί να αναμετρηθώ πολλές φορές με το εσωτερικό μου........θα συμφιλιώνομαι και θα ξαναμαλώνω...κ.ο.κ. αλλά αυτόν τον δρόμο τον έχω διαλέξει και χαίρομαι γι αυτό.

Αναμένοντας λοιπόν......

Λίγα λόγια για μένα

Η φωτογραφία μου
Σπούδασα ψυχολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική, στο τμήμα Φ.Π.Ψ. Πρόγραμμα Ψυχολογίας, από το οποίο αποφοίτησα το 2009. Το 2008 ξεκίνησα την εκπαίδευση μου στο κλασικό Ψυχόδραμα του Moreno στο Ψυχοδραματικό Κέντρο Ανάπτυξης της Προσωπικότητας (Ψ.Υ.Κ.Α.Π.) με κύριο εκπαιδευτή και επόπτη τον Κωνσταντίνο Λέτσιο. Τελείωσα την βασική εκπαίδευση το 2013. Παράλληλα εκπαιδεύτηκα στο Playback Theatre- αυτοσχέδιο θέατρο- μέσα από τη συμμετοχή μου στον θίασο “PlaybackGround”, ως ενεργό μέλος για τέσσερα χρόνια. Από το 2012 συντονίζω ομάδες εκπαίδευσης στο playback theatre που οργανώνονται στα πλαίσια του Ψ.Υ.Κ.Α.Π. και της Ψυχοκίνησης. Από το 2010 εργάζομαι ιδιωτικά ως ψυχολόγος κάνοντας ατομικές συνεδρίες, συντονίζω ομάδες ψυχοδράματος ιδιωτικά και σε συνεργασία με διάφορα πλαίσια, (ομάδα ατόμων με Σκλήρυνση κατά πλάκας, ομάδες ασθενών με καρκίνο, κ.α.), ενώ διατηρώ συνεργασία με το ΨΥ.Κ.Α.Π.. Από το 2014 ξεκίνησα μαζί με τη Δανάη Χορομίδου τη λειτουργία της Ψυχοκίνησης, ως κέντρο ψυχοθεραπείας, ψυχοδράματος και προσωπικής ανάπτυξης.